Fala upałów przechodzaca przez Francję to nie tylko meteorologia — to ekonomiczny test. Twierdzę, że w momencie gdy minister zdrowia mówi o »trzymaniu systemu«, w momencie gdy miasta zakazują spożywania alkoholu na ulicach, nie mówimy już o pogodzie, ale o tym, jak kapitał przesuwa koszty swojego funkcjonowania na ramiona pracowników. Trzeba pytać wprost: kto zarabia na kanikule, a kto umiera?

Oto rzeczywistość: robotnicy budowlani, pracownicy transportu, pracownicy ochrony — wszyscy ci, których pracy nie można wykonywać z wygodnego biura — muszą wypełniać swoje obowiązki w temperaturze, która zabija. Ich pensje nie rosną, gdy termometry pną się w górę. Ich umowy nie przewidują dodatkowych dni wolnych. System zdrowia, który zostaje przytłoczony, to system już wyniszczony lata wcześniej — wyniszczony cięciami, prywatyzacją, traktowaniem człowieka jako kosztu operacyjnego. A teraz, kiedy natura się buntuje, okazuje się jak słaby jest ten system, bo był budowany dla zysku, a nie dla życia.

Zwracam uwagę na szczegół, który zwykle przeoczamy: zakazy spożywania alkoholu na ulicach podczas Fest Muzyki. To symbol despotyzmu gospodarczego. Zamiast badać przyczyny — godz przedłużone, kiepskie wynagrodzenie, brak wody pitnej dla pracowników latem — władze zakazują. Zamiast pytać, dlaczego bezdomni i ubodzy szukają ucieczki w alkoholu podczas ekstremalnych upałów, wprowadza się porządek policyjny. To zawsze tak: kiedy system daje niezgodę, wymyśla się przepisy.

Gospodarka nie jest neutralna wobec przyrody ani wobec czasu, w którym żyjemy. Każdy kryzys ujawnia struktury władzy i zależności. Kanikuła pokazuje nam, że nasza ekonomia jest zbudowana na fikcji — na założeniu, że ludzie mogą pracować bez granic, że natura będzie czekać, że margines zawsze będzie marginesem. Ale rzeczywistość, biologiczna i nieodwołalna, wraca by nas poinformować, że tak nie jest. Pytanie brzmi: czy nauczymy się czytać te sygnały, czy znowu czekamy, aż następny kryzys będzie jeszcze bardziej nieinformowany?